Pink_Idea 的个人资料>>>> Pakin_Eid >>>> " Yo...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
>>>> Pakin_Eid >>>> " Your Life's Your Story ^o^ " >>>>(((((( ^-^ "Light up your life...... Light Me Up" ^-^ ))))))
10月15日 Be back... nowกลับมาย้อนมองอดีตสองปีที่ไม่ได้เข้าบล้อกนี้มา :p อะไรๆก็เปลี่ยนไปมากมาย ยังจำภาพเหล่านั้นได้ดี ทุกเรื่องราวที่ผ่านมา ทั้งที่มีความสุข ความทุกข์ ปัญหามากมาย ที่ไม่ได้แก้ไข ~~ ~ ความผิดพลาดของชีวิตหลายๆเรื่อง เรื่องที่เป็นเหมือนละครน้ำเน่าบ้าง เรื่องที่มีความสุขจนร้องให้ได้บ้างก็มี แต่ละเรื่องล้วนเกิดขึ้นเพียงไม่กี่ครั้งในชีวิต แต่มันยังคงเกิดขึ้นเรื่อยๆได้เมื่อเรานึกถึงมัน หลายสิ่งเปลี่ยนตัวเรา และเราเปลี่ยนแปลงหลายๆสิ่ง ทุกอย่างเปลี่ยนไปตลอดเวลา ไม่รู้ว่าจะดีหรือร้าย ที่ทำได้ ก็แค่ทำใจยอมรับมันล่วงหน้า กับหลายๆเหตุการณ์ที่นาจะเกิด เมื่อก่อนความรักเราเป็นเพียงแค่การให้ ให้ ให้ ให้ ให้ ให้ ไปโดยที่ไม่รับรู้เลยว่าจะไปถึงคนรับหรือเปล่า สุดท้ายมันก็จบที่ คำว่าไร้ความหมาย เหมือนกับว่าเรายังคงหวัง อะไรในใจลึกๆกับการที่เราให้เธอมาตลอด มันคงไม่ต่างอะไรกับคนเห็นแก่ตัว แม้การคาดหวังนั้นจะเป็นแค่ความรู้สึกก็ตาม หลังๆมา ก็เรียนรู้ขึ้น ว่าความรักมันก็ไม่ได้บริสุทธิ์ อย่างที่เราวาดฝันไว้หรอก มันก็เป็นแค่เพียงกลไกของธรรมชาติเท่านั้น ที่ทำให้คำว่ารักเกิดขึ้นมา แต่ทำไมกันนะ ที่เรายังไม่ปักใจเชื่อกับความจริงของโลกใบนี้ อาจเป็นเพราะเรายังคงเชื่ออยู่เสมอ ว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันจะต้องเกิดขึ้นได้ หากเรายังศรัทธาในคำๆนั้น คำที่เรียกกันว่า รัก... เหมือนกับว่า ณ ตอนนี้ ทำอะไรไปก็มีแต่เรื่องผิดพลาด ถึงจะทำใจยอมรับได้ แต่มันทำให้อะไรดีขึ้นไม่ได้แม้แต่น้อย อยากจะแก้ไขในสิ่งที่ไม่ดี อยากจะเข้มแข็งเพื่อคนที่เรารัก ทำไม ทีไรๆที่คิดถึงเธอ ก็ได้แต่มองตัวเองในกระจก ว่าว่าเรายังไม่มีอะไรดีพอสำหรับเธอสักอย่าง เบื่อกับคำว่ารอมาทั้งชีวิต ... แม้มันอาจจะเป็นไปไม่ได้ แต่ตราบใดที่เธอยังคงป็นแรงบันดาลใจให้เราอยู่ตรงนี้ จนกว่าจากกัน ขอให้เรา รักเธอต่อไปได้ไหม... 11月18日 Last School Annual Fair... 2005'
ครั้งสุดท้ายแล้วสินะ จบกันทีงานประจำปี...
ปีหน้ารุ่นเราก็จะจบกันแล้ว เราก็เป็น O'KUS ไปโดยปริยาย รู้สึกไม่ค่อยดีเลยแต่ก็ต้องยอมรับ
วันนี้สนุกดี ได้รู้อะไรมากมายเลย ตอนเช้าตื่นแต่ตี5มาถึงตี5เกือบ6โมงบ้านผีกำลังหลอนได้ที่เลย ผียังแต่งตัวไม่เสร็จ พอเดินเข้าไปก็ไม่มีใครเลย ฮู้ย หลอน บรื๋อๆๆๆๆๆ ยังติดตาอยุ ตอนเปิดบ้านผีแล้วกะเจอหลินแล้วก็เจอพหุเยอะแยะแต่จามไม่ได้อ่า T.T ขอโต้ด มือถือก็ใส่ในกระเป๋ากล้องมิดชิดมากมาย ตกประมาณ 12 miss call -.-
ก็เริ่มถ่ายรูปมาแต่เช้ายันดึก เพิ่งรู้ว่าการออกงาน 16 ช.ม. มันสาหัสขนาดนี้นี่เอง พอจะกินข้าวเช้าก็ห่วงผีแต่งตัว(เดี๋ยวไม่ได้รูป) พอจะกินข้าวเที่ยง(ไปจองที่ข้างหน้าก่อน)แล้วบ๋วยมันก็นั่งบังหน้าเราเลย(Teen) รูปกลางแจ้งติดขนหัวมันเกือบ 50 รูป -.- เซง... ถึงไงก็รู้สึกว่าเก็บรูปคนได้เยอะเลยแต่ไม่สวย เปิด const.af.อยู่แล้วโฟกัสเลยตัวคนไปหมดเลย กะใช้แมนนัวแต่กลัวนัว ภาพคนเต้นมันเร็วหงะรู้สึก เลยเปลี่ยนใจมาออโต้แล้วได่เรื่องเลย ต่อต่อ ข้าวเย็น เดินไปก้อปปี้เรียกถ่ายรูปตอนแสดงให้หน่อย จะเริ่มแสดงแล้ว(ยอมยอม ไงก็เป็นตากล้องหนิ) ส่วนเงินที่แลกมา200 เลี้ยงน้ำเพชร10 ข้าวเท่าใหร่ไม่รุ เลี้ยงน้ำน้องผู้ชาย 5 บาท เลี้ยงน้ำน้องในซิม 10 บาท วิชชี่ดอย 20(มั้ง) ซื้อน้ำให้ตัวเอง เกือบร้อย(ได้น้ำมาไม่ถึงลิตรชัวย์ ได้แต่น้ำแข็งอะ) ก่อนกลับไอติม 10 ที่เหลือค่าอาหาร ได้กินข้าวมันไก่ 1 จานกับอะไรไม่รุ 1 ขีด...
ขึ้นเวทีใหญ่ก็เมาดีแฮะ ไม่เคยนึกว่าตัวเองทำอย่างนั้นได้เมื่อก่อนๆจพยายามรักษาภาพพจน์เด็กเรียบร้อยเอาไว้ แต่มา ตอนปลายๆ ม ปลาย เริ่มเก็บไม่อยู่ เหอๆ มีหน้าม้าน้องๆเยอะนะ ที่จะให้ดอกกุหลาบ (แต่หาไม่เจอฝระ) จานเพ็ญบอกว่าให้รับหลังจากร้องเพลงเสร็จ แต่ไหงร้องเสร็จแล้วมันวิ่งลงกันหมดเลย ... (จุด จุด จุด) ได้มาช่อนึง ดอกไม้หายไปใหนก็มะรุ หุหุ แรงเมาเกินไปตี้สสสสส หลังจากกลับมาก็มานั่งคัดรูปจนถึงเวลานี้แหละ ถ่ายไปเยอะแยะมากมาย ก็รู้สึกชอบดีอะอย่างงี้มีเพื่อนที่ถ่ายรูปบ้าๆด้วยกัน ไม่ดูโดดบ้าถ่ายรูปอยู่คนเดียว แต่สงสารจ๋ายอะนิ โดนบังตลอดกาล (ฮึฮึ) พวกเพชร ตูนก็เวอร์กันดี วินก็หวุดหวิดดีนึกถึงเราตอนที่ได้กล้องมาใหม่ๆแล้วลืมใส่ถ่านอะ T.T
ไม่อยากทำให้เศร้าเลย แต่นึกกี่ทีก็รุว่าจะต้องจากโรงเรียนไปแล้ว
จากนี้ไปคงต้องเดินตามความฝัน ทิ้งความทรงจำเหล่านี้ไว้ข้างหลัง
แต่ว่ายังก่อน ตอนนี้ขอสนุกกับ ม6 ให้เต็มที่!!
Ya!!
... 11月10日 is that "ไร้สาระ the Diary ..." *Sawadee คิดๆไปเวลาอัพบล้อกทีคนอ่านก็ไม่ถึง 10 อยู่แล้ว เหมือนว่าจะอยากแชร์อะไรบางอย่างให้หลายๆคนซึ่งเป็นน้อยคนเนอะ แล้ววันนี้หละ หลังจากไม่ได้อัพอะไรมานานแสนนาน ตอนนี้ก็ยังต้องการหาความสบายใจ ก็ช่วยก็เยอะนะ เวลาเครียดๆ ทำไมตอนนี้คนรอบข้างเราดูเครียดไปหมดกันนะ เป็นเพราะเราเริ่มเครียด หรือเราบ้าไป หรือเป็นเพราะ ไม่เกี่ยวกับเราเลย รู้สึกว่าเมื่อก่อนจะ บ๋องตื้นไปได้ตามวันเวลาที่ผ่านไป พอใกล้ๆจะจบมาเรื่อยๆก็นึกเสียดายเวลา ว่าทำไมเวลาที่ไร้สารุเหล่านั้น เรายังไม่ไร้สาระให้เต็มที่ ก็ว่าบางทีมันเป็นความสบายใจเหมือนกันนะ อย่าง D Tac อะ โดนดี ชอบๆ โดยเฉพาะต่อหลอด เมื่อก่อนเล่นต่อหลอดบ่อยมากๆแล้วมันก็จะดูดุไม่ขึ้น หุหุ
เช้ามาเคยลองมองท้องฟ้าด้านตะวันตกกันไหม ใหนๆก็ใครๆก็บอกว่าพระอาทิตย์ขึ้นสวยนักหนาหนิ ทำไมมีแต่ตึก ตึก บ้าน บ้าน บังมากมายเต็มไปหมด อยากจะบินออกไปก็กลัวตกแอ้กเข้าโลง ออกวัด ลงสุสานอีก ถึงจะมีปีกบางที ถ้าบังคับไม่ได้หละ ความอิสระบางทีก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป สุดท้ายอาจกลับไปอยู่ในกรงขังก็เป็นได้ เดินดินแค่นี้ก็พอใจแล้ว แต่ทำไมเราถึงยังฝันถึงดวงดาว ความฝันของเราที่ต้องการไปถึงอยู่หละ ในเมื่อมันสูงเกินเอื้อม ข้ามท้องฟ้าไป หากไม่ใช่ปีกคงไม่มีทางไปถึงแน่ เคยมีคนบอกว่าทางแห่งความสำเร็จไม่มีทางลัด อ้าว ถ้าปีกเป็นทางลัด แล้วทางที่จะไปถึงจริงๆหละ คือยังไงอะ สุดท้ายก็ได้แค่ฝัน ความฝันอาจไม่ได้อยู่สูงสุด แต่กลับอยู่แค่ปลายเท้าเรานี่เอง แค่เพียงก้าวเดินไป ตามขั้น จุดที่สวยงามที่สุด บางที สวรรค์อาจไม่ใช่สถานที่ที่อยู่เหนือปุยเมฆเหล่านั้น แต่มันอาจเป็นที่ในจินตนาการณ์ของเรา ที่เราอยู่แล้วมีความสุขมากที่สุดมากกว่า...
คงคิดว่านี่อาจไม่ใช่เรื่องสาระหละสิ ก็ใช่ แต่บางทีในความหมายหลายๆคำที่ตรงกันใช่จะตรงกันเสมอไป แต่ละคนอฃต่างมีความรู้สึกในคำคงไม่เหมือนกันซะทีเดียว ช่วงเวลาที่ไร้สาระที่สุด อาจมีสาระมากมายให้บาบอสำรวจดู
สำหรับเราแล้ว คำว่าไร้สาระคือการปล่อยชีวิตให้ปลิวไปตามลม "ปล่อยใจไปตามเสียงเพลง ปล่อยเวลาลอยหายไปกับความกังวล
ปล่อยนาฬิกาลงกับพื้นทราย
ก็เท่านั้น..."
 ไปหาน้ำดื่มจากปุยเมฆกันเถอะ ^.^
10月30日 At the BEginnING เย้!
ใกล้เปิดเทอม(สุดท้าย)และ คิดถึงโรงเรียนจัง เพื่อนๆอาจารย์ทุกๆคนเลย เดี๋ยวก็ไม่ได้เจอกันและ (หรือเปล่า)
ช่วงนี้ดูเหมือนจะเป็นเวลาที่อะไรต่ออะไรใกล้จะจบลงไปในความรู้สึกตอนนี้ แต่ตัวเรากลับไม่ได้รู้สึกอย่างที่คิดไว้เลย เหมือนว่าเราจะต้องเริ่มอะไรหลายๆอย่างที่เราไม่เคยได้เริ่มมาในช่วงเวลาที่ใกล้จะจบนี้ คงไม่ต่างกับที่เขาบอกกันว่า ทุกจุดจบย่อมมีจุดเริ่มต้นหรอกชะมะ เมื่อก่อนที่เรายังทำตัวบ้าบอคอหอยอยู่ได้โดยไม่รู้สึกอะไรก็เพราะเรายังอยู่ในโรงเรียน แต่พอเริ่มทำงานมากขึ้นเรื่อยๆก็รู้ว่าแค่ติดตลกบ้าบอนี้เอาไปใช้อะไรไม่ได้เลยนอกจาก คาเฟ่มุขควาย...
แต่เราก็ไม่คิดทิ้งมุขแป้กไว้ระเบิดภูเขา เผากระท่อมหรอกนะ
ดูเหมือนว่าที่จะเลิกไม่ได้จริงๆก็มี 2 เรื่องนี้แหละ เรื่องนี้ กับแฟชั่นย้อนยุคครึ่งท่อง กับกางเกงวอร์มไฮโซอะนะ (ฮาฮา) ใช่! ว่าเราได้เริ่มอะไรใหม่ๆหลายๆอย่าง แต่ไม่ใช่ว่าเราจะทิ้งของเก่าไปได้ซะโดยง่าย ยังไงสิ่งนั้นก็เคยเป็นเอกลักษณ์หรือตัวตนของเราอยู่ได้หนิ กาสร้างสรรค์สิ่งใหม่ย่อมดี ใช่... ดี แต่ไม่ใช่เปลี่ยนตัวเองเพื่อหนีของเก่าหรือยึดติดกับของเก่าจนลืมสิ่งใหม่ นี่ไม่ใช่การไม่ทำอะไรไม่ครึ่งๆกลางแต่เป็นการเดินทางสายกลางแหละแจ๋วดี
ชีวิตคนเราเหมือนจะยึดติคอยู่กับสิ่งที่ได้รับการสานต่อมาจากบรรพบุรุษโดยที่เราลืมไปว่าสิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้นมาได้อย่างไร เพื่ออะไรหละ...
ทำไมเราถึงสาดน้ำกันวันสงกรานต์ "ก้ มันร้อนไม่ใช่เหรอ"
ทำไมลิงต้องกินกล้วย "ก็ลิงปู่ทวดผมกินกล้วยหนิ เจี้ยกก!"
ทำไมต้องใส่สูท "สำหรับคนมีคลาสครับ" "เหรอ ?? จิงอะ"
ทำไมคนเราจะบินบนท้องฟ้าไม่ได้หละ "เครื่องบินถึงได้ถือกำเนิดขึ้นมาไงหละ"
ทำไมเทียนต้องต่อสู้กับความมืดอยู่สิ่งเดียวหละ "ถึงได้กำเนิดหลอดไฟ"
ทำไมอะไรอะไร จะเป็นไปอย่างที่เป็นไปแทนที่เป็นไปตามสิ่งก่อนๆหละ
"Creative"
 อาจเป็นได้แค่จุดเริ่มต้นแค่ในตอนนี้ และเป็นอนาคตในอีกวันข้างหน้า
...
10月13日 Lil Star...วันนี้วันเกิดเราแล้วเหรอ เร็วจัง
นี่ก็ 17 แล้วแต่งงานได้ ถ้าผู้ปกครองยินยอม หุหุ แอบลืมวันเกิดตัวเองซะงั้นเลย... ขอบคุณทุกคนมากที่ทำให้เรานึกได้ว่าวันเกิดเรา 55+ ก็คือมีปฏิทินแบบกดอยู่ไงต้องคอยกดเปลี่ยนวันที่ทุกวัน พอดี ลืมกดไป 1 เดือน เลยลืมวันลืมคืนไปเฉยๆซะงั้น ดีนะเนี่ยไม่ไปลืมวันสอบ 21 22 อะ เอ๋อแน่
ขอโทษคนที่ไม่ได้ตอบแมสเสดด้วย เพิ่งหยิบมือถือมาเช็คก็ตอน หกโมงเย็น วันที่ 13 แล้วอะ แล้วก็ขอโทษด้วยที่ไม่รู้จักใครก็ไม่รุ แสดงตัวมาซะดีๆถ้าเป็นท่านที่ข้าพเจ้าไม่ได้แมมเบอร์ไว้ หุหุ เบอร์แปลกๆไม่คุ้นเลย(ไม่เคยคุ้นซักเบอร์ ยกเว้น 1150 กะ 191)
ภาคิน : เวลาผ่านไปอีกแล้วนะ ปีนี้ก็ 17 แล้วสิ ขอให้มีความสุขนะ สุขสันต์วันเกิดไอด์ ไอด์: อื้ม สุขสันต์วันเกิดเช่นกันภาคิน
ภาคิน : อีกไม่นานชีวิตเราก็จะเปลี่ยนไปแล้วสิ
ไอด์: พูดถึงสอบเหรอ อืมก็ใช่นะ
ภาคิน : ก็ด้วยหละ แต่มีอะไรมากกว่านั้น เหมือนกับจะเป็นเรื่อง จบจากโรงเรียนไปมากกว่า
ไอด์: ...
ภาคิน : คงไม่ได้ทำอะไรในโรงเรียนมากมายอีกแล้ว เห็นน้องๆในโรงเรียนก็นึกอยากกลับไปเป็นเด็กอย่างเขาอีก
ไอด์: เอาน่า ข้างหน้ายังมีอะไรรออยู่อีกมากมาย อย่าพึ่งสรุปเลยว่ามันจะดีหรือร้าย เพราะสิ่งเดียวที่เรารู้เกี่ยวกับอนาคตคื....
ภาคิน : คือมันไม่แน่นอน
ไอด์: คือมันไม่แน่นอน... ภาคิน : พูดกี่ทีแล้ว ไม่เบื่อบ้างเหรอไงเนี่ย
ไอด์: ฮะฮะ อื้ม งั้น ก็ สุขสันต์วันเกิดนะ ราตรีสวัสดิ์
ภาคิน : เช่นกัน ขอให้มีความสุขกับอนาคตนะ ^.^ ราตรีสวัสดิ์
อืมมมมมมมม
" ขอให้ทุกคนมีความสุข " ละกันนะ
  ................ 9月30日 what's IT cALL..
เรียกว่าอะไรนะ สิ่งที่คาดเดาไม่ได้ เพียงได้แต่หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น... ถ้าความหวังเป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงชีวิตแล้ว
"ใช่หรือเปล่านะ? (แกรก แกรก)"
...
|
|||||||||||||
|
|
